‹ Terug naar alle regionale pacten
  • Home
  • Kopgroep
  • Docenten over ervaringssessie bij: Zorgethisch Lab

Docenten over ervaringssessie bij: Zorgethisch Lab

Docenten Anja Waninge en Inge van den Oever vertellen welke impact een dagsessie bij het Zorgethisch Lab heeft gehad, voor zichzelf en anderen.

Docenten over ervaringssessie bij: Zorgethisch Lab

Anja Waninge (48) is docent zorg en technologie. Zij bezocht het Zorgethisch Lab Zwolle in mei 2016. ‘Ik ben achteraf erg blij dat ik een inleefsessie heb gedaan. Tijdens de inleefsessie kroop ik in de rol van een 82 jarige bewoner. Ik heb een herseninfarct gehad en moest revalideren. Tijdens de sessie had ik een rollator nodig, omdat ik niet meer zo mobiel ben. Er zijn mij meerdere zaken bij gebleven. Zo had ik last van de “dwang” om gezamenlijk koffie te drinken. Eigenlijk had ik daar weinig behoefte aan. Ik gaf dat aan, maar daarna werd ik toch naar de koffieruimte gestuurd.'

Anja Waninge

'Ten tijde van de inleefsessie, zaten mijn ouders in een verzorgingstehuis. Ook zij vonden het gezamenlijk koffiedrinkmoment geen feestje. Als we het daarover hadden, gaf ik altijd aan dat het zo goed en gezellig was als ze eraan meededen. Maar ik heb vervolgens zelf ondervonden wat ze bedoelden. Ik merk dat ik na deze ervaring dingen anders doe. Het meegaan in de transitie ‘van zorgen voor naar zorgen dat’ is bij mij persoonlijk als zeer indringend ervaren.

Studenten kennen geen “vroeger”, zij kopiëren gedrag van de werkvloer.

'Tijdens het lesgeven, geven studenten dikwijls aan dat het in het werkveld verschillend wordt omgegaan met de transitie. Studenten kennen geen “vroeger”, zij kopiëren gedrag van de werkvloer. Ik ben me er nu dagelijks van bewust dat eigen regie, waar mogelijk, van groot belang is en effect heeft op gedrag van zorgontvangers. Ik probeer heel bewust aan mijn studenten mee te geven dat zorgvragers zelf kunnen aangeven wat zij wensen. Het is beter om het met de zorgvragers hierover te hebben, dan uit te gaan van protocollen. We moeten luisteren naar de mens, en niet naar de beperking of ziektebeeld. Ter illustratie: mijn ouders hadden vroeger een eigen bedrijf. In het verzorgingshuis werd vaak bij mij als familie aangegeven dat mijn vader “lastig “was. Ze bedoelden dan, dat hij zijn medicatie niet wilde nemen. Als ik mijn vader vroeg waarom, dan zei hij: ‘Als ze me niet kunnen vertellen waar ze voor zijn, dan neem ik ze niet.’ Als zelfstandige in zijn werkzame leven liet hij zich niets voorschrijven en bepaalde hij zelf wat hij deed. Ik denk dat als ze hadden doorgevraagd hoe hij vroeger functioneerde, dat er meer begrip zou zijn geweest voor zijn reacties. Ik wens ieder mensen in de maatschappij een dergelijke ervaring toe. Want als je om je heen kijkt, hebben we allemaal op een bepaald moment in het leven te maken met beperkingen. Het kan jezelf overkomen, of familie of naaste omgeving.’

Inge van den Oever (55) doceert in verpleegkunde en is netwerk- en relatiebeheerder. Zij deed in december 2016 mee aan een inleefsessie bij het Zorg ethisch lab te Zwolle. 

Inge van den Oever

‘Ik ben het meest onder de indruk van hoe je zelf wegzakt gedurende de dag. Op deze dag was ik rolstoelafhankelijk en doof. Doordat ik oordopjes aangereikt had gekregen, was het echt lastig om de vragen van de zorgverleners te horen. Je krijgt dan veel wat er om je heen gebeurt niet mee. Ik kwam als een oudere dame met veel interesses binnen. Ik had bijvoorbeeld een krant en boek bij me. Maar daar werd niet naar gevraagd of naar gerefereerd. Er werd wel gevraagd of ik koekjes wilde bakken of een spelletje wilde doen, maar daar ligt mijn belangstelling niet. Ik merkte dat ik aan het eind van de dag murw was. Ik kreeg geen intellectuele prikkeling of uitdaging meer, dus liet het op een bepaald moment maar gewoon gebeuren. 

Het was een zeer goed reflectiemoment

Ik ben me hierdoor er nóg meer bewust dat studenten, maar ook zorgpersoneel, aannames hebben over hun zorgvrager die niet altijd kloppen. Vaak kunnen ze daar ook niets aan doen, omdat hun eigen interesses zo anders zijn. Deze bewustwording is altijd goed, het was een zeer goed reflectiemoment. Wel vind ik het lastig om anderen, bijvoorbeeld collega’s, mee te nemen in de ervaring die ik heb gehad. Het is gewoon moeilijk voor stellen, totdat je het zelf meemaakt. Daarom hoop ik dat veel meer zorgprofessionals, docenten en mantelzorgers, deze ervaring ook zullen opdoen.’ 

Gerelateerd aan